|
Að geta brugðið undir sig betri fætinum
|
 |
 |
|
|
|
|
|
Alþjóðlegur parkinsonsdagur 11. apríl
Ein minnisstæðasta kvikmynd seinni ára ber heitið „My Left Foot” og segir frá hinum írska Christy Brown sem var algjörlega lamaður nema á vinstra fæti.
Með sínum skarpa heila og hreyfanlega fæti vann Christy ýmis andleg og líkamleg afrek sem aðrir hefðu vart leikið eftir.
Lengi vel var hann álitinn andlega vanheill enda átti hann eðlilega í erfiðleikum með að hreyfa sig og að tala.
Viðbrögð af þessu tagi þekkja margir parkinsonssjúkir. Þeir eru iðulega taldir ýmist vangefnir eða ölvaðir, nema hvoru tveggja sé, enda slaga sumir eða slást til vegna ofhreyfinga eða skorts á jafnvægi og tala óljóst eða drafandi. Sönn dæmi eru um að fólk með mikil parkinsonseinkenni hafi t.d. verið rekið út af öldurhúsum borgarinnar sökum ölvunar-algjörlega að ósekju.
Christy Brown braust úr fjötrum fötlunar sinnar, aðallega fyrir tilstilli óbilandi trúar móður sinnar og systkina. Hann las ætíð mikið, lærði að skrifa með vinstra fæti, samdi ævisögu sína og málaði myndir í smáhúsi í bakgarði heima á Írlandi. Þessi snjalli maður náði þannig heimsfrægð með því „að bregða undir sig betri fætinum”, ef svo má segja.
Fyrirsögn þessa pistils um Parkinsonssamtökin er þannig hreint ekkert einkennileg, enda eru PSÍ jöfnum höndum skipuð parkinsonsveikum og aðstandendum þeirra. Það er eitt af mörgu mjög merkilegu og góðu við þennan félagsskap. Skýringar liggja í augum uppi ef að er gáð. Vegna eðlis veikinnar, þ.e. hreyfi- og talhrörnunar eða mismikillar hömlunar getur sá veiki átt erfitt með eitt og annað sem frískum veitist auðvelt. Hugsunin er skýr en hreyfi- og talfærni getur legið algerlega í láginni. Þá er gott að geta brugðið undir sig betri fætinum og fengið kærleiksríkan aðstandanda til liðs – raunar ómetanlegt.
Núna eru nokkrir stjórnarmenn og formaður PSÍ t.d. fullfrískir aðstandendur. Svona hefur þetta ætíð verið í PSÍ og sýnir framsýni þeirra sem lögðu línurnar við stofnun félagsins, fyrir tuttugu og fimm árum í ár.
Mér finnst þetta athyglisvert og til eftirbreytni. Þótt mér þyki þetta spennandi fyrirkomulag er engin dúndrandi eftirsókn eftir stjórnarsetu eða formennsku í félaginu enda fylgir sá böggul skammrifi að nánast allt starf innan samtakanna er kauplaus sjálfboðavinna. Einnig til eftirbreytni, tel ég, enda á frjálst starf í þágu þeirra sem minna mega sín í samfélaginu í grundvallaratriðum að vera ábatalaus, enda er þar á ferð siðferðileg skylda þeirra sem feta í fótspor miskunnsama Samverjans.
Með baráttu kveðjum,
Elín G. Ólafsdóttir, félagi í PSÍ |
